Sessizliğin İçinde Kendime Doğru

Biraz Durgunluk, Biraz Ben...

Bazen hayat bir sahne olmaktan çıkıyor. Ne başrol var, ne yan karakter. Her şey flu. Saat akıyor, gün geçiyor ama içimdeki saat durmuş gibi. Ne ileri, ne geri. Sadece orada.

Bu aralar biraz durgunum. Öyle hüzünlü bir durgunluk değil belki ama hareketin olmadığı, içimin kıyısında sessizce oturduğum bir hal. Ne bir şey yapmak istiyorum, ne de hiçbir şey yapmamayı başarabiliyorum. Arada kalmışlık gibi ama çok da şikayet etmiyorum. Sanki bu sakinlik, iç sesimi daha çok duymam için bir davet.

Biraz tükenmişlik de var tabii, yok diyemem. Hep güçlü olma çabası, hep yetişme hali... Yoruyor insanı. Bazen sadece durmak istiyor insan. Kimse bir şey istemesin, ben de kendimden bir şey beklemeyeyim. Sadece olayım. Varlığımın sesiyle baş başa kalayım.

Ama bu yorgunlukla birlikte gelen bir dinginlik var ki, işte o bana iyi geliyor. Kalabalıktan, gürültüden uzak; kendi içimde bir durak. Belki de en çok burada kendimi buluyorum. Kalabalıkların içinde kaybettiğim parçalarımı topluyorum yavaş yavaş.

Bilmiyorum, belki de kendimi yeniden tanıma zamanı bu. Hayatın ortasında, kimseye göstermeden sessizce yeniden doğma hali. Acelem yok. Biliyorum, geçecek. Belki de bu "geçiş" hali, tam da olmam gereken yer.

Bugünlerde ben böyleyim. Ne tam üzgün, ne tam mutlu. Ama kesinlikle gerçek.

 “Bu satırlar belki kimseye değil, sadece kendime. Ama eğer sen de şu an benzer bir yerden geçiyorsan, yalnız olmadığını bil istedim.”

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Eskiye Duyulan Özlem ve Kalbin Arayışı: O Neşe Kaşığı Günler

Bazen bir şarkı çalar sokakta, rüzgarın uğultusuna karışır; o an çocukluğundaki bir yaz akşamına dönersin. Ne zaman olduğunu bilmediğin, ama hissettiğin o güzel günler gelir gözünün önüne. İçinde tarif edemediğin bir sızı... bir özlem belirir: Eski zamanlara... o iyi insanlara... gerçek sevgilere. Hayatın içinde bazı dönemler vardır: Neşe kaşığı gibi. Ne eksik, ne fazla. Her şey tam kıvamında. Gülüşler samimi, dostluklar sahici, sevgiler hesap kitap bilmez. O anları yaşarken kıymetini tam bilemezsin belki, ama yıllar geçtikçe fark edersin: "Ah o günler..." dersin, "İçimi ısıtan insanlar yanımdaymış meğer." Sonra zaman geçer. Hayat değişir. İnsanlar değişir ya da kaybolur. Ve sen bir sabah uyanırsın; kalbinin bir köşesinde bir boşlukla. Gerçek sevgiyi ararsın... Hani sana iyi gelen, içini titreten, ruhunu yormayan sevgiyi. Ama o sevgi bazen kayıptır, bazen de hiç gelmemiştir hayatına. Ve işte tam da orada başlar özlem. Özlem, sadece bir kişiye ya da zamana değil; o d...
Devamı

Yaşamak mı? Sadece Gelecek İçin Tükenmek mi?

Dışarısı karanlık... Bulutlar öfkeli, yağmur şiddetli. Arabalar sabırsızca kornalara sarılıyor; sanki birbirlerine "çekil önümden" demekten başka dertleri yok. İnsanlar ise her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor birbirinden. Artık yapraklar bile onlara selam vermiyor. Çünkü ağaçlar bile farkında olan bitenin. Evet, ağaçlar da sıkılmış durumda. Çünkü onlar da biliyor artık: İnsanlar ne istediklerini bilmiyor. Koşuşturan kalabalıklar... Bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar, ama nereye? Kimse yaşamın farkında değil. Kimse "şimdi"de değil. Herkesin kafasında aynı düşünce: Gelecek. Yarın, yarın, yarın... Ev almalıyım, araba almalıyım, evlenmeliyim, statü kazanmalıyım... Ama kimse bilmiyor ki o yarın, belki de hiç gelmeyecek. Ve asıl olan tek şey, tam şu an. Bu an. Yağmurun tenine değdiği, rüzgarın saçlarını karıştırdığı, bir çocuğun gülümsediği, müziğin seni dansa davet ettiği o an... Ama insanlar bunu görmüyor. Görmek istemiyorlar belki de. Kendilerinden kaçıyorlar. Kendile...
Devamı

Biraz Durgun, Biraz Yorgun, Ama Huzurlu

Bazı günler vardır, ne tam mutluyum dersin, ne de üzgünüm. İçin kıpır kıpır değildir ama karanlık da değil. Sadece... sakinsindir. Dalgasız bir deniz gibi. Hafif bir rüzgar eser yüzünde, ne serinletir ne üşütür. İşte ben, tam da öyleyim bugün. Biraz durgunum. Belki de fazla konuşmadım bugün. İnsanlarla değil, iç sesimle konuştum daha çok. Gözlerim pencereye takıldı birkaç kez. Geçip giden arabaları, yürüyen insanları izledim. Herkes bir yerlere yetişiyor gibiydi. Bense sanki zamanı durdurdum. Acelem yoktu. Çünkü bazen acele etmek, ruhu yorar. Biraz yorgunum. Ama öyle fiziksel bir yorgunluk değil bu. Daha çok içten gelen, sessiz bir yorgunluk. Hayatın “çaba” kısmı biraz fazla gelmiş olabilir. “Her şey yolunda” demekle “her şey gerçekten yolunda” arasında ince bir çizgi var ya, işte o çizginin üstünde yürüyorum sanki. Dengeyi bozmamaya çalışarak. Ama bu yorgunluk bile huzurlu bir yerde dinleniyor içimde. Ve evet… Huzurluyum. Nedensiz bir huzur bu. Belki bir kahve yudumunun sıcaklığında, ...
Devamı