Sabahın Tadı ve Ormanın Huzuru



Bazen sabah alarmı çalınca tek yapmak istediğim yastığa sarılıp "Bugünlük dünya kendi ekseninde bir tur daha dönsün, ben katılmıyorum" demek oluyor. Ama dün sabah... başka bir sabah gibiydi.

Havada öyle tatlı bir serinlik vardı ki sanki doğa gizliden “Günaydın, kalk artık” diyordu. İçimden bir ses, “Hadi kalk yürü biraz, ruhun da yürüsün” deyince ben de bedenimi – azıcık nazlanarak – yataktan dışarı sürükledim.

Yorgundum ama... sadece fiziksel değil. O “ruhsal yorgunluk” denen şey var ya, hani durduk yere bir “uff” çekersin ya öyle. Neyse ki, bazen kendini dışarı atmak tüm sistemleri yeniden başlatıyor. Dün de öyle oldu.

İlk durak: kahveci. Küçücük, şirin mi şirin bir kafe. İçeride her yer tarçın kokuyordu. Ortam öyle sıcak ki, kahveyi veren barista bile sanki "Güzel bir gün olacak" der gibi göz kırptı (belki gözünde çapak vardı ama ben pozitif taraftan bakıyorum).

Kahvemi aldım: orta şekerli, bol huzurlu, azıcık da umutlu. İlk yudumda içimden geçen tek cümle: “Hayat bu işte...”

O sırada derse odaklanmam gerekiyordu. Ama ne mümkün! Zihin öyle dağınık ki, sanki içinde beş ayrı radyo kanalı aynı anda yayın yapıyor. “Biraz kafayı toparlasam iyi olacak” deyip doğaya yöneldim.

Ve orman...

Bakın, doğa dediğin öyle boşuna övülmüyor. Kuş sesleri, yaprakların hışırtısı, toprağın o mis gibi kokusu... Hepsi birden insanın içini cilalıyor. Adımlarım hafifledi, zihnim sessizleşti. Resmen orman bana “Şşşt, geldin mi? Şimdi derin bir nefes al ve bırak her şeyi” dedi.

Düşünüyorum da, kahve ve doğa... İkisi de hayatın minik ama sihirli kaçamakları. Belki de biz sadece kahve içmiyoruz ya da ağaçların arasında yürümüyoruz. Kendimize, “Devam edebilirsin, ama önce biraz soluklan” demenin yolunu arıyoruz.

Bir sabah siz de kahvenizi kapıp ormanın yolunu tutarsanız, bilin ki evren size küçük bir iyilik yapıyordur. Kabul edin gitsin.

Unutmayın:
Hayat karmaşık olabilir ama bir fincan kahve ve biraz yeşillik her şeyi sadeleştirebilir.


---

Sabah serinliğinde yürümek, tarçın kokulu kahveler, odaklanamayan zihinler ve doğada kendini yeniden bulan bir ruh… Hepsi bu yazıda bir araya geldi. Denemesi bedava! Belki bir sabah siz de kahvenizle birlikte kendinize rastlarsınız… Tommy shelby den günaydın gülen insanlara

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Eskiye Duyulan Özlem ve Kalbin Arayışı: O Neşe Kaşığı Günler

Bazen bir şarkı çalar sokakta, rüzgarın uğultusuna karışır; o an çocukluğundaki bir yaz akşamına dönersin. Ne zaman olduğunu bilmediğin, ama hissettiğin o güzel günler gelir gözünün önüne. İçinde tarif edemediğin bir sızı... bir özlem belirir: Eski zamanlara... o iyi insanlara... gerçek sevgilere. Hayatın içinde bazı dönemler vardır: Neşe kaşığı gibi. Ne eksik, ne fazla. Her şey tam kıvamında. Gülüşler samimi, dostluklar sahici, sevgiler hesap kitap bilmez. O anları yaşarken kıymetini tam bilemezsin belki, ama yıllar geçtikçe fark edersin: "Ah o günler..." dersin, "İçimi ısıtan insanlar yanımdaymış meğer." Sonra zaman geçer. Hayat değişir. İnsanlar değişir ya da kaybolur. Ve sen bir sabah uyanırsın; kalbinin bir köşesinde bir boşlukla. Gerçek sevgiyi ararsın... Hani sana iyi gelen, içini titreten, ruhunu yormayan sevgiyi. Ama o sevgi bazen kayıptır, bazen de hiç gelmemiştir hayatına. Ve işte tam da orada başlar özlem. Özlem, sadece bir kişiye ya da zamana değil; o d...
Devamı

Yaşamak mı? Sadece Gelecek İçin Tükenmek mi?

Dışarısı karanlık... Bulutlar öfkeli, yağmur şiddetli. Arabalar sabırsızca kornalara sarılıyor; sanki birbirlerine "çekil önümden" demekten başka dertleri yok. İnsanlar ise her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor birbirinden. Artık yapraklar bile onlara selam vermiyor. Çünkü ağaçlar bile farkında olan bitenin. Evet, ağaçlar da sıkılmış durumda. Çünkü onlar da biliyor artık: İnsanlar ne istediklerini bilmiyor. Koşuşturan kalabalıklar... Bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar, ama nereye? Kimse yaşamın farkında değil. Kimse "şimdi"de değil. Herkesin kafasında aynı düşünce: Gelecek. Yarın, yarın, yarın... Ev almalıyım, araba almalıyım, evlenmeliyim, statü kazanmalıyım... Ama kimse bilmiyor ki o yarın, belki de hiç gelmeyecek. Ve asıl olan tek şey, tam şu an. Bu an. Yağmurun tenine değdiği, rüzgarın saçlarını karıştırdığı, bir çocuğun gülümsediği, müziğin seni dansa davet ettiği o an... Ama insanlar bunu görmüyor. Görmek istemiyorlar belki de. Kendilerinden kaçıyorlar. Kendile...
Devamı

Biraz Durgun, Biraz Yorgun, Ama Huzurlu

Bazı günler vardır, ne tam mutluyum dersin, ne de üzgünüm. İçin kıpır kıpır değildir ama karanlık da değil. Sadece... sakinsindir. Dalgasız bir deniz gibi. Hafif bir rüzgar eser yüzünde, ne serinletir ne üşütür. İşte ben, tam da öyleyim bugün. Biraz durgunum. Belki de fazla konuşmadım bugün. İnsanlarla değil, iç sesimle konuştum daha çok. Gözlerim pencereye takıldı birkaç kez. Geçip giden arabaları, yürüyen insanları izledim. Herkes bir yerlere yetişiyor gibiydi. Bense sanki zamanı durdurdum. Acelem yoktu. Çünkü bazen acele etmek, ruhu yorar. Biraz yorgunum. Ama öyle fiziksel bir yorgunluk değil bu. Daha çok içten gelen, sessiz bir yorgunluk. Hayatın “çaba” kısmı biraz fazla gelmiş olabilir. “Her şey yolunda” demekle “her şey gerçekten yolunda” arasında ince bir çizgi var ya, işte o çizginin üstünde yürüyorum sanki. Dengeyi bozmamaya çalışarak. Ama bu yorgunluk bile huzurlu bir yerde dinleniyor içimde. Ve evet… Huzurluyum. Nedensiz bir huzur bu. Belki bir kahve yudumunun sıcaklığında, ...
Devamı