Ruhunu Dinlemek Üzerine: Kulak Ver Ruhuna, Belki Bir Şeyler Fısıldıyordur



Bazı sabahlar alarm çalar ama kalkmak istemezsin. Gözlerini açarsın ama günle pek anlaşamazsın. Ruhun o sırada çok uzaklardadır; belki Bali’de hindistan cevizi içiyordur, belki de bir çamaşır makinesinin içinde dönüyordur. Kim bilir?

İşte o anlarda ruhunu dinlemeyi denedin mi hiç?

Yani kulağını kalabalıktan çekip şöyle içeriye bir dönmeyi... Telefonu sessize al, ama gerçekten al. Sessizlik modu değil, ruh sessizliği! Biliyorsun, içimizde her şeyin cevabı var da biz genelde Google’a sormayı tercih ediyoruz. Halbuki bazen en iyi terapist, içindeki küçük yorgun çocuk.

Ama ruhu dinlemek kolay değil tabii. Zihnin sürekli "Çamaşır yıkandı mı?", "Akşam ne pişirsem?" ve "Yarın sabah kahve içerim değil mi?" gibi sorularla meşgul. Oysa ruh, derin konuşur. Şöyle der mesela:

“Beni dinle… Bugün hiçbir şey yapma.”

Ve biz ne yaparız?

“Tamam ruhçum, önce şu evi toparlayayım, üç mail atayım, biraz insanlara kendimi ispat edeyim, sonra dönerim sana.”

Ama dönmeyiz.

Çünkü bazen ruhu dinlemek, kendinle yüzleşmeyi gerektirir. Kırgınlıklarını, hayallerini, "Ben bunu neden yaşıyorum?" sorularını masaya yatırmak demektir. Üstelik bu masa IKEA değil, duygusal çöküş garantili bir masa olabilir.

Ama işin güzel yanı şu: Ruhunu dinledikçe hafiflersin.

Bazı günler sadece battaniye altına girip bir diziyle ağlamak da ruhu dinlemektir. Bazı günler kahkahalarla gülmek, sebepsizce gülümsemek de. Ruh ciddiyeti sevmez, samimiyeti sever. Kendine dürüst olmanı ister. Sahi sen en son ne zaman içten bir "N'aber?" dedin kendine?

Yani...

Bazen hayat çok gürültülü olur. Dışarısı hep bağırır. "Yetiş!", "Koş!", "Başar!", "Paylaş!", "Göster!" diye... Ama içindeki ses daha kısık bir tonda konuşur:
“Sen iyi misin?”

İşte bu soruya kulak ver.

Çünkü ruhunu duymaya başladığında, hayatın sesini de daha net duyarsın. Ve belki de o zaman, sabahları kahve yerine bir parça huzurla uyanırsın.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Eskiye Duyulan Özlem ve Kalbin Arayışı: O Neşe Kaşığı Günler

Bazen bir şarkı çalar sokakta, rüzgarın uğultusuna karışır; o an çocukluğundaki bir yaz akşamına dönersin. Ne zaman olduğunu bilmediğin, ama hissettiğin o güzel günler gelir gözünün önüne. İçinde tarif edemediğin bir sızı... bir özlem belirir: Eski zamanlara... o iyi insanlara... gerçek sevgilere. Hayatın içinde bazı dönemler vardır: Neşe kaşığı gibi. Ne eksik, ne fazla. Her şey tam kıvamında. Gülüşler samimi, dostluklar sahici, sevgiler hesap kitap bilmez. O anları yaşarken kıymetini tam bilemezsin belki, ama yıllar geçtikçe fark edersin: "Ah o günler..." dersin, "İçimi ısıtan insanlar yanımdaymış meğer." Sonra zaman geçer. Hayat değişir. İnsanlar değişir ya da kaybolur. Ve sen bir sabah uyanırsın; kalbinin bir köşesinde bir boşlukla. Gerçek sevgiyi ararsın... Hani sana iyi gelen, içini titreten, ruhunu yormayan sevgiyi. Ama o sevgi bazen kayıptır, bazen de hiç gelmemiştir hayatına. Ve işte tam da orada başlar özlem. Özlem, sadece bir kişiye ya da zamana değil; o d...
Devamı

Yaşamak mı? Sadece Gelecek İçin Tükenmek mi?

Dışarısı karanlık... Bulutlar öfkeli, yağmur şiddetli. Arabalar sabırsızca kornalara sarılıyor; sanki birbirlerine "çekil önümden" demekten başka dertleri yok. İnsanlar ise her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor birbirinden. Artık yapraklar bile onlara selam vermiyor. Çünkü ağaçlar bile farkında olan bitenin. Evet, ağaçlar da sıkılmış durumda. Çünkü onlar da biliyor artık: İnsanlar ne istediklerini bilmiyor. Koşuşturan kalabalıklar... Bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar, ama nereye? Kimse yaşamın farkında değil. Kimse "şimdi"de değil. Herkesin kafasında aynı düşünce: Gelecek. Yarın, yarın, yarın... Ev almalıyım, araba almalıyım, evlenmeliyim, statü kazanmalıyım... Ama kimse bilmiyor ki o yarın, belki de hiç gelmeyecek. Ve asıl olan tek şey, tam şu an. Bu an. Yağmurun tenine değdiği, rüzgarın saçlarını karıştırdığı, bir çocuğun gülümsediği, müziğin seni dansa davet ettiği o an... Ama insanlar bunu görmüyor. Görmek istemiyorlar belki de. Kendilerinden kaçıyorlar. Kendile...
Devamı

Biraz Durgun, Biraz Yorgun, Ama Huzurlu

Bazı günler vardır, ne tam mutluyum dersin, ne de üzgünüm. İçin kıpır kıpır değildir ama karanlık da değil. Sadece... sakinsindir. Dalgasız bir deniz gibi. Hafif bir rüzgar eser yüzünde, ne serinletir ne üşütür. İşte ben, tam da öyleyim bugün. Biraz durgunum. Belki de fazla konuşmadım bugün. İnsanlarla değil, iç sesimle konuştum daha çok. Gözlerim pencereye takıldı birkaç kez. Geçip giden arabaları, yürüyen insanları izledim. Herkes bir yerlere yetişiyor gibiydi. Bense sanki zamanı durdurdum. Acelem yoktu. Çünkü bazen acele etmek, ruhu yorar. Biraz yorgunum. Ama öyle fiziksel bir yorgunluk değil bu. Daha çok içten gelen, sessiz bir yorgunluk. Hayatın “çaba” kısmı biraz fazla gelmiş olabilir. “Her şey yolunda” demekle “her şey gerçekten yolunda” arasında ince bir çizgi var ya, işte o çizginin üstünde yürüyorum sanki. Dengeyi bozmamaya çalışarak. Ama bu yorgunluk bile huzurlu bir yerde dinleniyor içimde. Ve evet… Huzurluyum. Nedensiz bir huzur bu. Belki bir kahve yudumunun sıcaklığında, ...
Devamı