Renklerin Çorbasında Bir Kaşık Hayat


Düşünsene... Sabah uyanıyorsun. Her şey siyah-beyaz. Kahve kupan bile... Kupanın üstünde "Hayat kısa, kahveni iç" yazıyor ama o da gri, tatsız. Cümle bile moralini bozar bu renksizlikte. O an anlarsın ki renk dediğin şey, sadece bir boya kutusundan ibaret değil. Renk; hayatın kahkahası, göz kırpışı, neşesi, huysuzluğu... Kısacası, renkler bizim hayata attığımız çiçekli çarşaflar.

Kırmızı mesela…
Bazen aşkın ter bastıran hali, bazen de sinirin “Yeter artık!” diye bağırdığı an. Bir çilek reçelinde gördüğünde mutlu eder, trafik ışığında gördüğünde hop oturtur hop kaldırır. Çift karakterli ama olsun, biz de öyleyiz zaten.

Sarı?
Tam bir sabah enerjisi... Limon gibi ferah, güneş gibi sıcacık. Ama sarı kart görünce can sıkar, orası ayrı. Yine de sarı, çocukluk gibi; enerji dolu, biraz da yaramaz. Sarı bir yağmurluğun varsa, yağmurda bile gülümsersin çünkü o an dünyaya "Ben buradayım, ıslanıyorum ama coolum" diyorsundur.

Mavi?
Derin, dingin, biraz içine kapanık… Hani şu "Sana şiirler yazdım ey mavi!" kafası var ya… Ama bir de deniz mavisi var, insanı alır tatile götürür. Mavi gözlü insanlar genelde duygusal olur derler ama bence sadece dünyayı biraz daha romantik görmeye meyillidirler. Ya da gözleri filtreli, bilemiyoruz.

Pembe?
Tatlı krizinin somut hali. Ama sadece şirinlik değil ki… Pembenin de feminist yumruğu vardır, bizi özgür kılarken de kontrol eden.

Yeşil?
Sakinliğin rengi, doğanın selfie açısı. Bir çimene uzandığında ya da çayırda yuvarlandığında “Hayat bu ya!” dedirten renk. Yeşil gören göz, huzur arayan gönül demektir.

Renkler olmadan hayat neye benzerdi biliyor musun?
Tuzsuz çorba gibi, esprisi olmayan sitcom gibi, karanlıkta limonata içmek gibi… Evet, tat var ama ne zaman ne içtiğini anlamıyorsun. Renkler bize ne içtiğimizi, ne hissettiğimizi, kim olduğumuzu hatırlatıyor.

Kırmızıyla düşüyor, maviyle kalkıyor, sarıyla gülüyoruz. Yeşille dinleniyor, morla biraz çılgınlaşıyoruz. Siyah bile bir noktada "Ben de buradayım, asaletin adı" diyor.

Sonuç mu?
Hayat boyama kitabıysa, biz de eline kalemleri almış bir çocuğuz. Dışına taşsak da olur, çünkü en güzel resimler hep biraz dağınık olur.


---

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Eskiye Duyulan Özlem ve Kalbin Arayışı: O Neşe Kaşığı Günler

Bazen bir şarkı çalar sokakta, rüzgarın uğultusuna karışır; o an çocukluğundaki bir yaz akşamına dönersin. Ne zaman olduğunu bilmediğin, ama hissettiğin o güzel günler gelir gözünün önüne. İçinde tarif edemediğin bir sızı... bir özlem belirir: Eski zamanlara... o iyi insanlara... gerçek sevgilere. Hayatın içinde bazı dönemler vardır: Neşe kaşığı gibi. Ne eksik, ne fazla. Her şey tam kıvamında. Gülüşler samimi, dostluklar sahici, sevgiler hesap kitap bilmez. O anları yaşarken kıymetini tam bilemezsin belki, ama yıllar geçtikçe fark edersin: "Ah o günler..." dersin, "İçimi ısıtan insanlar yanımdaymış meğer." Sonra zaman geçer. Hayat değişir. İnsanlar değişir ya da kaybolur. Ve sen bir sabah uyanırsın; kalbinin bir köşesinde bir boşlukla. Gerçek sevgiyi ararsın... Hani sana iyi gelen, içini titreten, ruhunu yormayan sevgiyi. Ama o sevgi bazen kayıptır, bazen de hiç gelmemiştir hayatına. Ve işte tam da orada başlar özlem. Özlem, sadece bir kişiye ya da zamana değil; o d...
Devamı

Yaşamak mı? Sadece Gelecek İçin Tükenmek mi?

Dışarısı karanlık... Bulutlar öfkeli, yağmur şiddetli. Arabalar sabırsızca kornalara sarılıyor; sanki birbirlerine "çekil önümden" demekten başka dertleri yok. İnsanlar ise her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor birbirinden. Artık yapraklar bile onlara selam vermiyor. Çünkü ağaçlar bile farkında olan bitenin. Evet, ağaçlar da sıkılmış durumda. Çünkü onlar da biliyor artık: İnsanlar ne istediklerini bilmiyor. Koşuşturan kalabalıklar... Bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar, ama nereye? Kimse yaşamın farkında değil. Kimse "şimdi"de değil. Herkesin kafasında aynı düşünce: Gelecek. Yarın, yarın, yarın... Ev almalıyım, araba almalıyım, evlenmeliyim, statü kazanmalıyım... Ama kimse bilmiyor ki o yarın, belki de hiç gelmeyecek. Ve asıl olan tek şey, tam şu an. Bu an. Yağmurun tenine değdiği, rüzgarın saçlarını karıştırdığı, bir çocuğun gülümsediği, müziğin seni dansa davet ettiği o an... Ama insanlar bunu görmüyor. Görmek istemiyorlar belki de. Kendilerinden kaçıyorlar. Kendile...
Devamı

Biraz Durgun, Biraz Yorgun, Ama Huzurlu

Bazı günler vardır, ne tam mutluyum dersin, ne de üzgünüm. İçin kıpır kıpır değildir ama karanlık da değil. Sadece... sakinsindir. Dalgasız bir deniz gibi. Hafif bir rüzgar eser yüzünde, ne serinletir ne üşütür. İşte ben, tam da öyleyim bugün. Biraz durgunum. Belki de fazla konuşmadım bugün. İnsanlarla değil, iç sesimle konuştum daha çok. Gözlerim pencereye takıldı birkaç kez. Geçip giden arabaları, yürüyen insanları izledim. Herkes bir yerlere yetişiyor gibiydi. Bense sanki zamanı durdurdum. Acelem yoktu. Çünkü bazen acele etmek, ruhu yorar. Biraz yorgunum. Ama öyle fiziksel bir yorgunluk değil bu. Daha çok içten gelen, sessiz bir yorgunluk. Hayatın “çaba” kısmı biraz fazla gelmiş olabilir. “Her şey yolunda” demekle “her şey gerçekten yolunda” arasında ince bir çizgi var ya, işte o çizginin üstünde yürüyorum sanki. Dengeyi bozmamaya çalışarak. Ama bu yorgunluk bile huzurlu bir yerde dinleniyor içimde. Ve evet… Huzurluyum. Nedensiz bir huzur bu. Belki bir kahve yudumunun sıcaklığında, ...
Devamı