Kendine Zaman Tanı, Sohbetin Gücüne Şaşır

Bazı sabahlar uyanırsın, kahve bardağı sana şöyle der gibi olur: "Bugün de bir şey olacağı yok, ama sen yine de beni iç." O an, hayata karşı en büyük silahın sabrın değil, sohbetin olduğunu fark edersin. Evet, yanlış duymadın. Sohbet. Hani o “nasılsın yaa, bak ben ne yaşadım” diye başlayan, sonra kahkahayla bir yerlere sürüklenen sihirli kelime dizisi.

Hayatın gürültüsünde kendimize "Dur!" demeyi unuturuz çoğu zaman. Halbuki kendine zaman tanımak, iç sesini kahveyle buluşturmak, bazen sadece boş boş tavana bakmak bile bir terapi yöntemidir. “Bugün de hiçbir şey yapmadım” demek aslında bir başarıdır. Modern çağın ninja kılığına girmiş molasıdır.

Bir de o beklenmedik telefonlar var ya...
“Canım ne yapıyorsun?”
“Vallahi içimdeki huzuru arıyorum ama o da meşgule düşüyor.”
Ve başlar o sohbet… Dertleşme seansı mı, stand-up gösterisi mi belli değil. Ama sonunda şunu fark edersin: Gülmek, hafifletir. Dinlenilmek, iyileştirir. İçini dökmek, sırtını düzleştirir.

Kendine zaman tanımak sadece spa’ya gitmek, yoga yapmak ya da kitap okumak değil. Bazen sadece bir dost sesi yeter. Bazen kendinle bile muhabbet etmeyi denemelisin, ama dikkat et... İç sesin lafı çok uzatırsa, ona da "sus be içim" demeyi bil.

Hayat ciddi bir iş gibi sunulsa da, en verimli anlar aslında neşeye izin verdiğimiz anlardır. İyi bir kahve, dürüst bir dost, tatlı bir kahkaha… Günü güzelleştiren şeyler Instagram filtresi değil; sıcacık bir “anladım seni” bakışıdır.

Bugün kendine bir güzellik yap:
Kendinle, bir dostunla ya da hatta bakkal İsmail amcayla bile olsa, iki kelime laf et.
İnan, dünya bir anda daha yaşanabilir bir yere dönüşüyor.
Gülüşmelerle.
“Unutma, bazen tek ihtiyacın olan şey, bir kahve, iki kelime ve üç kuruşluk samimiyet.”


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Eskiye Duyulan Özlem ve Kalbin Arayışı: O Neşe Kaşığı Günler

Bazen bir şarkı çalar sokakta, rüzgarın uğultusuna karışır; o an çocukluğundaki bir yaz akşamına dönersin. Ne zaman olduğunu bilmediğin, ama hissettiğin o güzel günler gelir gözünün önüne. İçinde tarif edemediğin bir sızı... bir özlem belirir: Eski zamanlara... o iyi insanlara... gerçek sevgilere. Hayatın içinde bazı dönemler vardır: Neşe kaşığı gibi. Ne eksik, ne fazla. Her şey tam kıvamında. Gülüşler samimi, dostluklar sahici, sevgiler hesap kitap bilmez. O anları yaşarken kıymetini tam bilemezsin belki, ama yıllar geçtikçe fark edersin: "Ah o günler..." dersin, "İçimi ısıtan insanlar yanımdaymış meğer." Sonra zaman geçer. Hayat değişir. İnsanlar değişir ya da kaybolur. Ve sen bir sabah uyanırsın; kalbinin bir köşesinde bir boşlukla. Gerçek sevgiyi ararsın... Hani sana iyi gelen, içini titreten, ruhunu yormayan sevgiyi. Ama o sevgi bazen kayıptır, bazen de hiç gelmemiştir hayatına. Ve işte tam da orada başlar özlem. Özlem, sadece bir kişiye ya da zamana değil; o d...
Devamı

Yaşamak mı? Sadece Gelecek İçin Tükenmek mi?

Dışarısı karanlık... Bulutlar öfkeli, yağmur şiddetli. Arabalar sabırsızca kornalara sarılıyor; sanki birbirlerine "çekil önümden" demekten başka dertleri yok. İnsanlar ise her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor birbirinden. Artık yapraklar bile onlara selam vermiyor. Çünkü ağaçlar bile farkında olan bitenin. Evet, ağaçlar da sıkılmış durumda. Çünkü onlar da biliyor artık: İnsanlar ne istediklerini bilmiyor. Koşuşturan kalabalıklar... Bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar, ama nereye? Kimse yaşamın farkında değil. Kimse "şimdi"de değil. Herkesin kafasında aynı düşünce: Gelecek. Yarın, yarın, yarın... Ev almalıyım, araba almalıyım, evlenmeliyim, statü kazanmalıyım... Ama kimse bilmiyor ki o yarın, belki de hiç gelmeyecek. Ve asıl olan tek şey, tam şu an. Bu an. Yağmurun tenine değdiği, rüzgarın saçlarını karıştırdığı, bir çocuğun gülümsediği, müziğin seni dansa davet ettiği o an... Ama insanlar bunu görmüyor. Görmek istemiyorlar belki de. Kendilerinden kaçıyorlar. Kendile...
Devamı

Biraz Durgun, Biraz Yorgun, Ama Huzurlu

Bazı günler vardır, ne tam mutluyum dersin, ne de üzgünüm. İçin kıpır kıpır değildir ama karanlık da değil. Sadece... sakinsindir. Dalgasız bir deniz gibi. Hafif bir rüzgar eser yüzünde, ne serinletir ne üşütür. İşte ben, tam da öyleyim bugün. Biraz durgunum. Belki de fazla konuşmadım bugün. İnsanlarla değil, iç sesimle konuştum daha çok. Gözlerim pencereye takıldı birkaç kez. Geçip giden arabaları, yürüyen insanları izledim. Herkes bir yerlere yetişiyor gibiydi. Bense sanki zamanı durdurdum. Acelem yoktu. Çünkü bazen acele etmek, ruhu yorar. Biraz yorgunum. Ama öyle fiziksel bir yorgunluk değil bu. Daha çok içten gelen, sessiz bir yorgunluk. Hayatın “çaba” kısmı biraz fazla gelmiş olabilir. “Her şey yolunda” demekle “her şey gerçekten yolunda” arasında ince bir çizgi var ya, işte o çizginin üstünde yürüyorum sanki. Dengeyi bozmamaya çalışarak. Ama bu yorgunluk bile huzurlu bir yerde dinleniyor içimde. Ve evet… Huzurluyum. Nedensiz bir huzur bu. Belki bir kahve yudumunun sıcaklığında, ...
Devamı