Başımız Ağrımadan Doktora Gitmeyiz…



Geçtiğimiz hafta hastanede bir yakınımı beklerken, yanımdaki yaşlı teyzenin sözleri kaldı aklımda:
"Evladım, bu koridorda herkes iyileşmek istiyor ama kimse hasta olmamak için yaşamıyor."

Bir cümleyle özetlemişti aslında hepimizin halini.

Hastaneler… Hayatın durup düşündürdüğü yerler. Koridorlarında yürüyen insanlar, iyileşmeyi bekleyen bakışlar, sağlık çalışanlarının insanüstü gayreti… Herkes orada bir umutla, biraz daha “iyi” olmanın peşinde. Ama asıl soru şu: Neden sağlığımız bozulmadan önce bu kadar çabalamıyoruz?

Her gün sosyal medyada “sağlıklı yaşam”, “spor rutini”, “temiz beslenme” gibi içeriklere denk geliyoruz. Beğeniyoruz, belki kaydediyoruz ama uygulamıyoruz. Çünkü insan, çoğu zaman kaybetmeden kıymet bilmiyor. Sağlık da böyle. Ta ki bir gün o kıymeti elimizden alınıncaya dek...

Oysa küçük adımlarla başlamak mümkün. Her gün 30 dakikalık yürüyüş, fast food yerine ev yemeği tercih etmek, geceleri bir saat erken uyumak, bedenimize ve zihnimize iyi gelecek şeyleri seçmek… Bunlar lüks değil, sorumluluk.

Hastaneler dolup taşmadan, reçeteler çoğalmadan önce kendimize yatırım yapmalıyız. Çünkü sağlık, ertelenmeye gelmeyen bir zenginliktir. İyileşmek için harcadığımız çabanın küçük bir kısmını, hasta olmamak için harcasak… Belki de yollarımız hastanelerle bu kadar sık kesişmeyecek.

Ve sen…
Bu yazıyı okurken bedenin sana sessizce hizmet etmeye devam ediyor. Peki, sen ona ne zaman teşekkür edeceksin?


Kitap Önerisi:
“İnsan Bedeni - Harika Bir Makinanın Kullanım Kılavuzu” – Bill Bryson

Bu kitap, bedenimizin ne kadar karmaşık, mucizevi ve kıymetli olduğunu anlatan sade ama etkileyici bir rehber. Kaslarımızdan bağışıklık sistemimize, nefes alışımızdan beyin işleyişine kadar birçok detayı bilimsel ama sıkmadan aktarıyor.
Okudukça şunu hissediyorsunuz: “Bu bedene daha iyi bakmalıyım.”
Çünkü biz onun içinde yaşıyoruz ama onu ne kadar tanıyoruz?


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Eskiye Duyulan Özlem ve Kalbin Arayışı: O Neşe Kaşığı Günler

Bazen bir şarkı çalar sokakta, rüzgarın uğultusuna karışır; o an çocukluğundaki bir yaz akşamına dönersin. Ne zaman olduğunu bilmediğin, ama hissettiğin o güzel günler gelir gözünün önüne. İçinde tarif edemediğin bir sızı... bir özlem belirir: Eski zamanlara... o iyi insanlara... gerçek sevgilere. Hayatın içinde bazı dönemler vardır: Neşe kaşığı gibi. Ne eksik, ne fazla. Her şey tam kıvamında. Gülüşler samimi, dostluklar sahici, sevgiler hesap kitap bilmez. O anları yaşarken kıymetini tam bilemezsin belki, ama yıllar geçtikçe fark edersin: "Ah o günler..." dersin, "İçimi ısıtan insanlar yanımdaymış meğer." Sonra zaman geçer. Hayat değişir. İnsanlar değişir ya da kaybolur. Ve sen bir sabah uyanırsın; kalbinin bir köşesinde bir boşlukla. Gerçek sevgiyi ararsın... Hani sana iyi gelen, içini titreten, ruhunu yormayan sevgiyi. Ama o sevgi bazen kayıptır, bazen de hiç gelmemiştir hayatına. Ve işte tam da orada başlar özlem. Özlem, sadece bir kişiye ya da zamana değil; o d...
Devamı

Yaşamak mı? Sadece Gelecek İçin Tükenmek mi?

Dışarısı karanlık... Bulutlar öfkeli, yağmur şiddetli. Arabalar sabırsızca kornalara sarılıyor; sanki birbirlerine "çekil önümden" demekten başka dertleri yok. İnsanlar ise her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor birbirinden. Artık yapraklar bile onlara selam vermiyor. Çünkü ağaçlar bile farkında olan bitenin. Evet, ağaçlar da sıkılmış durumda. Çünkü onlar da biliyor artık: İnsanlar ne istediklerini bilmiyor. Koşuşturan kalabalıklar... Bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar, ama nereye? Kimse yaşamın farkında değil. Kimse "şimdi"de değil. Herkesin kafasında aynı düşünce: Gelecek. Yarın, yarın, yarın... Ev almalıyım, araba almalıyım, evlenmeliyim, statü kazanmalıyım... Ama kimse bilmiyor ki o yarın, belki de hiç gelmeyecek. Ve asıl olan tek şey, tam şu an. Bu an. Yağmurun tenine değdiği, rüzgarın saçlarını karıştırdığı, bir çocuğun gülümsediği, müziğin seni dansa davet ettiği o an... Ama insanlar bunu görmüyor. Görmek istemiyorlar belki de. Kendilerinden kaçıyorlar. Kendile...
Devamı

Biraz Durgun, Biraz Yorgun, Ama Huzurlu

Bazı günler vardır, ne tam mutluyum dersin, ne de üzgünüm. İçin kıpır kıpır değildir ama karanlık da değil. Sadece... sakinsindir. Dalgasız bir deniz gibi. Hafif bir rüzgar eser yüzünde, ne serinletir ne üşütür. İşte ben, tam da öyleyim bugün. Biraz durgunum. Belki de fazla konuşmadım bugün. İnsanlarla değil, iç sesimle konuştum daha çok. Gözlerim pencereye takıldı birkaç kez. Geçip giden arabaları, yürüyen insanları izledim. Herkes bir yerlere yetişiyor gibiydi. Bense sanki zamanı durdurdum. Acelem yoktu. Çünkü bazen acele etmek, ruhu yorar. Biraz yorgunum. Ama öyle fiziksel bir yorgunluk değil bu. Daha çok içten gelen, sessiz bir yorgunluk. Hayatın “çaba” kısmı biraz fazla gelmiş olabilir. “Her şey yolunda” demekle “her şey gerçekten yolunda” arasında ince bir çizgi var ya, işte o çizginin üstünde yürüyorum sanki. Dengeyi bozmamaya çalışarak. Ama bu yorgunluk bile huzurlu bir yerde dinleniyor içimde. Ve evet… Huzurluyum. Nedensiz bir huzur bu. Belki bir kahve yudumunun sıcaklığında, ...
Devamı