Başlık: Ev Gibi Ev, Ruh Gibi Ev: Tadilatın İçsel Yolculuğu


Evi tadilata sokmak biraz da kendini baştan yaratmak gibi…
İnsan zamanla yıpranıyor, bazı şeyleri fark etmeden biriktiriyor; kırık dökük taraflarımızı halının altına süpürüyoruz. Tıpkı ev gibi… Duvar çatlıyor, musluk damlatıyor, pencere rüzgar alıyor ama alışıyoruz. Ta ki bir gün içimizde bir ses yükselene kadar: "Bu böyle gitmez."

Biz de öyle dedik.
Evimiz biraz hastaydı.
Sanki içimizdeki bir yer gibi…
Biz hastalanınca nasıl hastaneye gidip tedavi oluyorsak, evin de bir tedaviye ihtiyacı vardı. Tadilat bunun reçetesi oldu.

Tabii ki kolay olmadı.
Toz, gürültü, usta peşinde koşturmacalar, sabah kahvesini bile içecek bir köşe bulamamak… Ama bir yandan da heyecanlı, umut dolu bir süreç. Tıpkı insanın içini onarması gibi; eskiyi söküyorsun, yeniyi yerleştiriyorsun. Bazen ağlıyorsun, bazen gülümsüyorsun.

Banyoya yeni bir fayans döşerken geçmişten bir katman siliniyor sanki.
Duvar boyanırken içindeki karanlık bir köşe aydınlanıyor.
Mutfakta yeni dolaplarla birlikte yeni hayaller kuruluyor.
Ve o son gün… Her şey yerli yerinde, temiz, ferah. İçini açan bir huzur var.
Diyorsun ki: “İyi ki yapmışım.”

Çünkü ev sadece dört duvar değil.
Evin ruhu var, anısı var, hikâyesi var.
Ve bazen, evin içi bizim iç dünyamızdan daha dürüst. Ne eksikse, açıkça gösteriyor.

Tadilat; geçmişle vedalaşma, şimdiyle barışma ve geleceğe umutla bakma işi aslında.
Hem yorar hem iyileştirir.
Tıpkı hayatta olduğu gibi...



Evi yenilemek, biraz da kendini yenilemekmiş meğer.
Duvarları boyarken ruhumuzu da renklendiriyoruz.
Kırıkları onarırken içimizdeki boşluklara da el uzatıyoruz.
Bazen evin bir köşesinde yeni bir hayat başlıyor, farkında bile olmadan.

Peki ya senin ruhunun tadilata ihtiyacı var mı?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Eskiye Duyulan Özlem ve Kalbin Arayışı: O Neşe Kaşığı Günler

Bazen bir şarkı çalar sokakta, rüzgarın uğultusuna karışır; o an çocukluğundaki bir yaz akşamına dönersin. Ne zaman olduğunu bilmediğin, ama hissettiğin o güzel günler gelir gözünün önüne. İçinde tarif edemediğin bir sızı... bir özlem belirir: Eski zamanlara... o iyi insanlara... gerçek sevgilere. Hayatın içinde bazı dönemler vardır: Neşe kaşığı gibi. Ne eksik, ne fazla. Her şey tam kıvamında. Gülüşler samimi, dostluklar sahici, sevgiler hesap kitap bilmez. O anları yaşarken kıymetini tam bilemezsin belki, ama yıllar geçtikçe fark edersin: "Ah o günler..." dersin, "İçimi ısıtan insanlar yanımdaymış meğer." Sonra zaman geçer. Hayat değişir. İnsanlar değişir ya da kaybolur. Ve sen bir sabah uyanırsın; kalbinin bir köşesinde bir boşlukla. Gerçek sevgiyi ararsın... Hani sana iyi gelen, içini titreten, ruhunu yormayan sevgiyi. Ama o sevgi bazen kayıptır, bazen de hiç gelmemiştir hayatına. Ve işte tam da orada başlar özlem. Özlem, sadece bir kişiye ya da zamana değil; o d...
Devamı

Yaşamak mı? Sadece Gelecek İçin Tükenmek mi?

Dışarısı karanlık... Bulutlar öfkeli, yağmur şiddetli. Arabalar sabırsızca kornalara sarılıyor; sanki birbirlerine "çekil önümden" demekten başka dertleri yok. İnsanlar ise her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor birbirinden. Artık yapraklar bile onlara selam vermiyor. Çünkü ağaçlar bile farkında olan bitenin. Evet, ağaçlar da sıkılmış durumda. Çünkü onlar da biliyor artık: İnsanlar ne istediklerini bilmiyor. Koşuşturan kalabalıklar... Bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar, ama nereye? Kimse yaşamın farkında değil. Kimse "şimdi"de değil. Herkesin kafasında aynı düşünce: Gelecek. Yarın, yarın, yarın... Ev almalıyım, araba almalıyım, evlenmeliyim, statü kazanmalıyım... Ama kimse bilmiyor ki o yarın, belki de hiç gelmeyecek. Ve asıl olan tek şey, tam şu an. Bu an. Yağmurun tenine değdiği, rüzgarın saçlarını karıştırdığı, bir çocuğun gülümsediği, müziğin seni dansa davet ettiği o an... Ama insanlar bunu görmüyor. Görmek istemiyorlar belki de. Kendilerinden kaçıyorlar. Kendile...
Devamı

Biraz Durgun, Biraz Yorgun, Ama Huzurlu

Bazı günler vardır, ne tam mutluyum dersin, ne de üzgünüm. İçin kıpır kıpır değildir ama karanlık da değil. Sadece... sakinsindir. Dalgasız bir deniz gibi. Hafif bir rüzgar eser yüzünde, ne serinletir ne üşütür. İşte ben, tam da öyleyim bugün. Biraz durgunum. Belki de fazla konuşmadım bugün. İnsanlarla değil, iç sesimle konuştum daha çok. Gözlerim pencereye takıldı birkaç kez. Geçip giden arabaları, yürüyen insanları izledim. Herkes bir yerlere yetişiyor gibiydi. Bense sanki zamanı durdurdum. Acelem yoktu. Çünkü bazen acele etmek, ruhu yorar. Biraz yorgunum. Ama öyle fiziksel bir yorgunluk değil bu. Daha çok içten gelen, sessiz bir yorgunluk. Hayatın “çaba” kısmı biraz fazla gelmiş olabilir. “Her şey yolunda” demekle “her şey gerçekten yolunda” arasında ince bir çizgi var ya, işte o çizginin üstünde yürüyorum sanki. Dengeyi bozmamaya çalışarak. Ama bu yorgunluk bile huzurlu bir yerde dinleniyor içimde. Ve evet… Huzurluyum. Nedensiz bir huzur bu. Belki bir kahve yudumunun sıcaklığında, ...
Devamı