Bahçede İki Sandalye, Bir Sen, Bir de Deli Gibi Eğlence

Merhaba sevgili okur, naber? 😄
 Hazırsan, seni dünyanın en ücra köşesine, iki sandalye ve bir avuç çılgınlıkla dolu bir bahçeye götürüyorum. Hani şu "Nerede bu insanlar?" dedirten, kuşların bile "Yahu burası fazla sakin!" diye terk ettiği bir yer. Ama işte, o sakinlik bizim için sadece bir başlangıç. Çünkü biz, yağmur çamur demeden, hayatı dibine kadar yaşamaya kararlıyız!Her şey bir bahçede başlıyor. İki sandalye, bir ben, bir de sen. Sanki dünyanın geri kalanı tatile çıkmış, bize de "Hadi, siz bu dünyayı biraz sallayın!" demiş. Sandalyeler biraz eski, kabul. Biri gıcırdıyor, diğeri her an çökecek gibi. Ama kimin umurunda? Bizim derdimiz konfor değil, eğlence!
Yağmur, Çamur, Güneş ve Biz 
Hava durumu mu? O bizim en yakın arkadaşımız! Bir bakıyorsun yağmur çiseliyor, çamur ayakkabılara yapışıyor, ama biz? Biz kahkahalarla koşturuyoruz. "Hihihi, bu çamur baya yapışkanmış, ayakkabıyı yutacak!" diye dalga geçiyoruz. Tam "Yeter, eve mi dönsek?" derken, güneş çıkıveriyor. Hem de öyle bir gülümsüyor ki, sanki gökyüzünden bir amca uzanıp, "Haydi gençler, eğlenme vakti!" diyor. Biz de ona uyuyoruz tabii, çünkü güneşle inatlaşılmaz!
Güneşin bu daveti üzerine kendimizi denize atıyoruz. Deniz bizi çağırıyor, dalgalar "Hadi, dans edelim!" diye tempo tutuyor. Biz de dalgalarla kucaklaşıp, zıplıyor, yüzüyor, hatta arada çığlık atıyoruz. Balıklar bile bize bakıp, "Yahu, bunlar bizim akraba galiba, baya deli!" diyor. Gülüşlerimiz o kadar bulaşıcı ki, yemin ederim bir ara bir martı kahkahadan yere düştü!
Yağmur Geri Döner, Ama Biz Durur muyuz?
Tam her şey mükemmel giderken, yağmur yine sahneye çıkıyor. Ama bu seferki başka. Sanki gökyüzü, "E durun bakalım, bu kadar eğlence yeter!" demeye çalışıyor. Ama biz kimiz? Öyle kolay pes edenlerden mi? Asla! Yağmur yağarken bile yüzmeye devam ediyoruz. Dalgalarla dansımız bitmedi, gülüşlerimiz susmadı. Sanki doğa bize, "Hadi bakalım, ne kadar delisiniz, gösterin!" diye meydan okuyor. Biz de cevabımızı yapıştırıyoruz: "Sonsuza kadar!"Niye Böyleyiz Biz?
Şimdi diyeceksin ki, "Yahu, iki sandalye, bir bahçe, biraz yağmur, biraz deniz… Bu mu yani?" Evet, bu! Çünkü hayat, büyük planlara, pahalı tatillere, mükemmel koşullara muhtaç değil.
 Hayat, o iki gıcırdayan sandalyede, çamura batmış ayakkabılarda, dalgalarla dans ederken attığın kahkahalarda
. Biz bu ücra köşede, dünyanın en güzel anlarını yaşıyoruz. Çünkü yanımda sen varsın, güneş bize gülümsüyor, balıklar bile bizimle eğleniyor!
E hadi, sen de gel! Bir bahçe bulalım, iki sandalye koyalım, yağmur çamur dinlemeyelim. Deniz çağırırsa koşarız, dalgalarla dans ederiz. Balıklar deli der, martılar güler, güneş alkışlar. Ne dersin, var mısın? 😜

Not: Ders çalışıyordum ve biraz mola vereyim dedim o sırada yağmur başladı ve aylardan mayıs şarkısı çaldı, bende onlardan ilham alarak yazdım, hayali bile güzelken kim bilir bunu yaşarken nasıl bir duygu 😁🎊🌅

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Eskiye Duyulan Özlem ve Kalbin Arayışı: O Neşe Kaşığı Günler

Bazen bir şarkı çalar sokakta, rüzgarın uğultusuna karışır; o an çocukluğundaki bir yaz akşamına dönersin. Ne zaman olduğunu bilmediğin, ama hissettiğin o güzel günler gelir gözünün önüne. İçinde tarif edemediğin bir sızı... bir özlem belirir: Eski zamanlara... o iyi insanlara... gerçek sevgilere. Hayatın içinde bazı dönemler vardır: Neşe kaşığı gibi. Ne eksik, ne fazla. Her şey tam kıvamında. Gülüşler samimi, dostluklar sahici, sevgiler hesap kitap bilmez. O anları yaşarken kıymetini tam bilemezsin belki, ama yıllar geçtikçe fark edersin: "Ah o günler..." dersin, "İçimi ısıtan insanlar yanımdaymış meğer." Sonra zaman geçer. Hayat değişir. İnsanlar değişir ya da kaybolur. Ve sen bir sabah uyanırsın; kalbinin bir köşesinde bir boşlukla. Gerçek sevgiyi ararsın... Hani sana iyi gelen, içini titreten, ruhunu yormayan sevgiyi. Ama o sevgi bazen kayıptır, bazen de hiç gelmemiştir hayatına. Ve işte tam da orada başlar özlem. Özlem, sadece bir kişiye ya da zamana değil; o d...
Devamı

Yaşamak mı? Sadece Gelecek İçin Tükenmek mi?

Dışarısı karanlık... Bulutlar öfkeli, yağmur şiddetli. Arabalar sabırsızca kornalara sarılıyor; sanki birbirlerine "çekil önümden" demekten başka dertleri yok. İnsanlar ise her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor birbirinden. Artık yapraklar bile onlara selam vermiyor. Çünkü ağaçlar bile farkında olan bitenin. Evet, ağaçlar da sıkılmış durumda. Çünkü onlar da biliyor artık: İnsanlar ne istediklerini bilmiyor. Koşuşturan kalabalıklar... Bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar, ama nereye? Kimse yaşamın farkında değil. Kimse "şimdi"de değil. Herkesin kafasında aynı düşünce: Gelecek. Yarın, yarın, yarın... Ev almalıyım, araba almalıyım, evlenmeliyim, statü kazanmalıyım... Ama kimse bilmiyor ki o yarın, belki de hiç gelmeyecek. Ve asıl olan tek şey, tam şu an. Bu an. Yağmurun tenine değdiği, rüzgarın saçlarını karıştırdığı, bir çocuğun gülümsediği, müziğin seni dansa davet ettiği o an... Ama insanlar bunu görmüyor. Görmek istemiyorlar belki de. Kendilerinden kaçıyorlar. Kendile...
Devamı

Biraz Durgun, Biraz Yorgun, Ama Huzurlu

Bazı günler vardır, ne tam mutluyum dersin, ne de üzgünüm. İçin kıpır kıpır değildir ama karanlık da değil. Sadece... sakinsindir. Dalgasız bir deniz gibi. Hafif bir rüzgar eser yüzünde, ne serinletir ne üşütür. İşte ben, tam da öyleyim bugün. Biraz durgunum. Belki de fazla konuşmadım bugün. İnsanlarla değil, iç sesimle konuştum daha çok. Gözlerim pencereye takıldı birkaç kez. Geçip giden arabaları, yürüyen insanları izledim. Herkes bir yerlere yetişiyor gibiydi. Bense sanki zamanı durdurdum. Acelem yoktu. Çünkü bazen acele etmek, ruhu yorar. Biraz yorgunum. Ama öyle fiziksel bir yorgunluk değil bu. Daha çok içten gelen, sessiz bir yorgunluk. Hayatın “çaba” kısmı biraz fazla gelmiş olabilir. “Her şey yolunda” demekle “her şey gerçekten yolunda” arasında ince bir çizgi var ya, işte o çizginin üstünde yürüyorum sanki. Dengeyi bozmamaya çalışarak. Ama bu yorgunluk bile huzurlu bir yerde dinleniyor içimde. Ve evet… Huzurluyum. Nedensiz bir huzur bu. Belki bir kahve yudumunun sıcaklığında, ...
Devamı