Sokakların Dili



Bazı sokaklar konuşur. Hayır hayır, öyle “Hey sen kimsin?” diyecek halleri yok. Ama bir taşına, bir çatlağına bakarsın… anlarsın. Der ki: “Buralarda çok şey yaşandı, otur hele anlatayım.”

İşte bu yazı, öyle bir sokaktan değil…
Bir sürü sokaktan, birbirine karışmış anı kokan sokaklardan.
Diyarbakır’ın kucak gibi açılmış kuçelerinden, Marmaris’in sabaha kadar açık sahil barlarının arkasındaki sakin aralardan…
Bodrum’un "Günaydın!" demeden güneşlenmeye başlayan sokaklarından ve Kuşadası’nın martı sesleriyle uyandıran sabah yürüyüşlerinden.
Yalıkavak’ta esen rüzgarla kafanı toplayamadığın ara yollardan da var bu yazıda, Çeşme’nin kendini Ege kraliçesi sanan Arnavut kaldırımları da…

Diyarbakır Surları’nın gölgesinde
bir çocuk top oynar hâlâ. Kulağında annesinin sesi: "Eve geç kalma ha!"
Sokak dar, ama anılar geniş.
Taşın üstünde oturursun, yere düşen karpuz kabuğuyla bir hikâye başlar. Bir de bakmışsın, sokak sana babaannenin ayak seslerini hatırlatmış.

Marmaris sokakları
biraz flörtöz.
Sana göz kırpar, “Bak buradan geçerken aşık olabilirsin, dikkatli yürü.”
Arada bir İngiliz amca, elinde dondurma, çorap-sandalet kombiniyle sana “Good morning canım” der, ne diyeceğini bilemezsin.

Bodrum sokakları
laf aramızda biraz entel takılır.
Her köşe başında bir sanat galerisi, duvarda solmuş bir Bob Marley posteri. Ama gece olunca hepsi “Hadi sabaha kadar dans!” der.
Sabah ise kafanda sorular: “Ben nerdeyim? Bu simit neden bu kadar pahalı?”

Yalıkavak’ın arka sokaklarıysa
sessizdir ama küskün değil.
Bir çiçek saksısında yıllarını anlatan bir teyze çıkar karşına. Sana bir lokma verir, “Deniz tuzunu topraktan çıkarırız biz” der, sen de anlamış gibi başını sallarsın.

Kuşadası sokakları
gülümser sana.
Martılar çığlık atarken, sen elinde çiğ börekle sahile yürürsün.
Bir yanda liman kalabalığı, bir yanda emekli amcalar: “Gençlik elden gidiyor bak!” diye nasihat peşinde.

Ve Çeşme...
O ayrı bir hikâye.
Sokağa girersin, önce saçların dalgalanır. Sonra burnuna bir "lütfen beni ye" diyen Alaçatı kurabiyesi kokusu gelir.
Bir kedi göz kırpar sana, “Buralar bizim oğlum, sen misafirsin” der gibi.
Sen de zaten kendini hiç ev sahibi hissetmemişsindir; çünkü o sokaklar seni misafir değil, hikâyenin parçası yapar.

Sokakların dili vardır.
Bazısı ağlar taşta, bazısı güler duvarda.
Bazısı aşkı fısıldar serin bir esintide,
bazısı annemizin o meşhur terliğiyle noktalanır.

Ama hepsi bir şey anlatır.
Kimi çocukluğuna döndürür, kimi hayalini kaşır.
Kimi seni sen yapar, kimi unuttuğun seni sana hatırlatır.

Son söz:
Eğer bir gün kaybolursan…
Haritaya değil, sokaklara bak.
Çünkü onlar seni bulur.
Ve usulca kulağına eğilip şöyle derler:
“Hoş geldin… seni bekliyorduk

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Eskiye Duyulan Özlem ve Kalbin Arayışı: O Neşe Kaşığı Günler

Bazen bir şarkı çalar sokakta, rüzgarın uğultusuna karışır; o an çocukluğundaki bir yaz akşamına dönersin. Ne zaman olduğunu bilmediğin, ama hissettiğin o güzel günler gelir gözünün önüne. İçinde tarif edemediğin bir sızı... bir özlem belirir: Eski zamanlara... o iyi insanlara... gerçek sevgilere. Hayatın içinde bazı dönemler vardır: Neşe kaşığı gibi. Ne eksik, ne fazla. Her şey tam kıvamında. Gülüşler samimi, dostluklar sahici, sevgiler hesap kitap bilmez. O anları yaşarken kıymetini tam bilemezsin belki, ama yıllar geçtikçe fark edersin: "Ah o günler..." dersin, "İçimi ısıtan insanlar yanımdaymış meğer." Sonra zaman geçer. Hayat değişir. İnsanlar değişir ya da kaybolur. Ve sen bir sabah uyanırsın; kalbinin bir köşesinde bir boşlukla. Gerçek sevgiyi ararsın... Hani sana iyi gelen, içini titreten, ruhunu yormayan sevgiyi. Ama o sevgi bazen kayıptır, bazen de hiç gelmemiştir hayatına. Ve işte tam da orada başlar özlem. Özlem, sadece bir kişiye ya da zamana değil; o d...
Devamı

Yaşamak mı? Sadece Gelecek İçin Tükenmek mi?

Dışarısı karanlık... Bulutlar öfkeli, yağmur şiddetli. Arabalar sabırsızca kornalara sarılıyor; sanki birbirlerine "çekil önümden" demekten başka dertleri yok. İnsanlar ise her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor birbirinden. Artık yapraklar bile onlara selam vermiyor. Çünkü ağaçlar bile farkında olan bitenin. Evet, ağaçlar da sıkılmış durumda. Çünkü onlar da biliyor artık: İnsanlar ne istediklerini bilmiyor. Koşuşturan kalabalıklar... Bir yerlere yetişmeye çalışıyorlar, ama nereye? Kimse yaşamın farkında değil. Kimse "şimdi"de değil. Herkesin kafasında aynı düşünce: Gelecek. Yarın, yarın, yarın... Ev almalıyım, araba almalıyım, evlenmeliyim, statü kazanmalıyım... Ama kimse bilmiyor ki o yarın, belki de hiç gelmeyecek. Ve asıl olan tek şey, tam şu an. Bu an. Yağmurun tenine değdiği, rüzgarın saçlarını karıştırdığı, bir çocuğun gülümsediği, müziğin seni dansa davet ettiği o an... Ama insanlar bunu görmüyor. Görmek istemiyorlar belki de. Kendilerinden kaçıyorlar. Kendile...
Devamı

Biraz Durgun, Biraz Yorgun, Ama Huzurlu

Bazı günler vardır, ne tam mutluyum dersin, ne de üzgünüm. İçin kıpır kıpır değildir ama karanlık da değil. Sadece... sakinsindir. Dalgasız bir deniz gibi. Hafif bir rüzgar eser yüzünde, ne serinletir ne üşütür. İşte ben, tam da öyleyim bugün. Biraz durgunum. Belki de fazla konuşmadım bugün. İnsanlarla değil, iç sesimle konuştum daha çok. Gözlerim pencereye takıldı birkaç kez. Geçip giden arabaları, yürüyen insanları izledim. Herkes bir yerlere yetişiyor gibiydi. Bense sanki zamanı durdurdum. Acelem yoktu. Çünkü bazen acele etmek, ruhu yorar. Biraz yorgunum. Ama öyle fiziksel bir yorgunluk değil bu. Daha çok içten gelen, sessiz bir yorgunluk. Hayatın “çaba” kısmı biraz fazla gelmiş olabilir. “Her şey yolunda” demekle “her şey gerçekten yolunda” arasında ince bir çizgi var ya, işte o çizginin üstünde yürüyorum sanki. Dengeyi bozmamaya çalışarak. Ama bu yorgunluk bile huzurlu bir yerde dinleniyor içimde. Ve evet… Huzurluyum. Nedensiz bir huzur bu. Belki bir kahve yudumunun sıcaklığında, ...
Devamı